แบ็พติสท์ในเนเธอร์แลนด์

ใน ปี 1819 กษัตริย์วิลเล็ม I (1772-1843) กษัตริย์เนเธอร์แลนด์ (1813-1840) ออก พระมหาบัญชาให้ ศาสตราจารย์ เยเพจ (Ypeij) ของมหาวิทยาลัย กันนินจิน (Gunningen) และ ศาสตราจารย์ เจ เจ เดียเมาท์ (J. J. Dermout) อนุศาสนาจารย์ต่อพระมหากษัตริย์เพื่อให้การศึกษา ประวัติของคริสตจักรแห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อขามารายงานต่อกษัตริย์ ส่วนหนึ่งของรายงานนั้นเขียนบอกว่า

"ตอนนี้เราได้เห็นว่าแบ็พติสท์ที่แต่ ก่อนถูกเรียกว่า แอนนาแบ็พติสท์และภายหลังเรียกว่า เมนโนไนทส์ (Mennonites) ก็คือ วอล์เดนซี (Waldenses) ดั้งเดิม และเป็นพวกที่ได้รับเกียรติยศยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของคริสตจักร เพราะเหตุนี้แบ็พติสท์ถือว่าเป็นสังคมคริสเตียนเดียว ที่ได้ยืนอยู่ตั้งแต่สมัยอัครฑูต และเป็นสังคมคริสเตียนซึ่งได้เก็บรักษาหลักคำสอนของพระเยซูอันบริสุทธิ์ไว้ ผ่านทุกเพศทุกวัย ระเบียบปกครองภายนอกและภายในที่ถูกต้องสมบูรณ์ของแบ๊พติสท์มีแนวโน้มที่จะยืนยันความจริง ซึ่งโรมันคาทอริค โต้แย้งว่า การปฏิรูปที่เกิดในศตวรรษที่สิบหกจำเป็นที่สุด และในเวลาเดียวกันทำให้พิสูจน์ว่า ที่คาทอลิกว่านิกายของเขาเป็นที่เก่าแก่ที่สุดไม่จริง" (Ypeij en Dermout, Geschiedenis der Nederlandsche Hervornude Kerk. Breda, 1819)
ที่กษัตริย์วิลเล็ม I ได้รับรายงานนี้ ทำให้พระองค์เสนอให้แบ๊พติสท์เนเธอร์แลนด์ เป็นศาสนาประจำชาติของประเทศเนเธอร์แลนด์ แต่แบ๊พติสท์ปฏิเสธอย่างสุภาพเพราะผิดพระคัมภีร์ที่ให้รัฐบาลและคริสตจักรเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

พระเยซูจึงตรัสแก่เขาว่า ของของซีซาร์ จงถวายแก่ซีซาร์ และของของพระเจ้า จงถวายแด่พระเจ้า ฝ่ายเขาก็ประหลาดใจในพระองค์ (มาระโก 12:17)

 

E-MAIL | HOME

 

Baptist Facebook